PARALELE
ELEKTORALE TIRANE - KARAKAS
Nga
KOLEC TRABOINI
Ka zëra
që thonë e koka që mendojnë se ajo çfarë do të ndodhë tek ne në rast të
vjedhjes së votave, do të jetë e frikshme. Ndoshta mund të ngjasë ajo çfarë po
ngjet në Venezuelën pas Chavéz dhe ardhjen në pushtet të liderit chavezian
Maduro.
Chavés
ndërtoi një sistem që konsiderohet i majtë nëpëmjet shtetëzimeve, por që në të vërtetë ishte një pushtet
personal e jo më kot sistemi e pushteti që ushtroi mori emrin e tij. Ai arriti
ta krijojë këtë emër në përpjekje për t’i dhënë vetes përqasjen e një Simon
Bolivari të dytë në Amerikën Latine, çfarë
nuk ia arriti anipse mbeti si gozhdë e ngulur në mendjen e disa pasuesve të tij
që duan të përfitojnë nga trashëgimia e Komandantit. (Lind
pyetja a kemi ne në Shqipëri Komandant?)
Me
vdekjen e njeriut të fortë Chavéz,
Venezuela u gjet në zgjedhje të reja presidenciale. Fushata e zgjedhjeve e vetë
procesi ishin tepër të tensionuar. Ishte fjala për ta përmbysur një gjendje apo
për ruajtur atë? (A nuk po luhet edhe tek ne me këtë term - vazhdim apo rrotacion?). Avokati Henrique
Capriles Radonski kish qënë kundërshtari i Chavézit, shef i opozitës dhe
natyrisht ai do të konkuronte me Nicolás Maduro Moros zëvendësin e Chavéz.
Mendohej
se me vdekjen e Hugo Chavez, opozita do ta kishte më të lehtë të përballonte
partinë në pushtet. Beteja presidenciale u shfaq e ashpër por thuajse në
ekuilibër.
 |
| "Tirana Observer" # 2433 f. 9, 18 maj 2013 |
Maduro
që mbronte vijën Chavez, pra pushtetin në vazhdim nuk kishte dhe aq shumë çfarë
t’u fliste elektoratit në metingje
gjigante sepse kish pas vetes problemet
e mëdha që la Hugo Chávez me ikjen e tij. Venezuela ka treguesit më të lartë të vrasjeve në botë, një sistem
shëndetësor të varfër që përbëhet kryesisht nga mjekët kubanë në këmbim me
naftën e Venezuelës, çfarë ka çuar në degradimin e spitaleve venezueliane dhe
një eksod i mjekëve venezueliane në vende të tjera, një sektor bujqësor në kolaps
të plotë; inflacioni në më shumë se 25 për qind; infrastrukturë e shkatërruar. (
Si i kemi ne këto tregues në prag të zgjedhjeve të reja?). Ndaj ishte krejt e natyrshme që me një kaos të
tillë pas vetes Maduro të lëshonte mallkime kundër atyre që votonin për
opozitarin Caprile dhe ta shpallte armik.
Ne mund
të mos kemi naftë si Venezuaela, ne mund të jemi ekonomikisht shumë më të varfër
se ai vend ameriko-latin në gjendje kaotike, por çuditërisht ka përqasje në
proceset politike dhe heqja e dy paraleleve nuk është një thagme politike. Ka shumëçka
të përbashkëta. A nuk kanë nisur edhe në Shqipërinë e pragzgjedhjeve të
shpallen armiqtë?! Jo me larg se dje, krejt ngjashëm u shpall zyrtarisht armiku
në Tiranë.
Maduro
pasuesi i Chavezit doli me parullën “Chavez jeton” që nuk thotë asgjë, por ka
domethënien; edhe më tej shtrëngim rripash. Arriti deri atje sa të thoshte në
një audiencë televizive se i ishte
shfaqur Komandanti Suprem i vdekur si një zog i vogël dhe i kishte kërkuar
fitoren. (A nuk flasin me Zotin edhe politikanët tanë që u shfaqet e u thotënë
vesh(siç) se, ... e keni te garantuar politikisht fitoren?!). Maduro nuk harroi të lëshojë një mallkim indian të
lashtë mbi të gjithë ata që votojnë për shefin e opozites Caprilen. Nuk desha të
them më këtë rast se Berisha është Maduro dhe Rama një lloj Caprile. Mos o Zot!
Zgjedhjet
e kontensuara nga opozita në Venezuelë rezultuan sipas të dhënave të shtetit 50.66
për Maduron dhe 49.07 për opozitarin Caprile. Vështirë është të besohet si
rezultat i vërtetë (edhe tek ne sondazhet parazgjedhore japin këto shifra të përafërta).
Besnikët
e Maduros dhe chaviznit të tij, duke e ndjerë humbjen u hodhën në sulm agresiv,
duke arritur deri aty sa në parlament të mos i jepet fjala atyre që nuk e
pranojnë fitoren e Maduros, e si rrjedhim
nuk do t’u paguhet rroga e deputetit. Mediat dhanë deputetë të rrahur dhe
pergjakur ndërsa në një video shfaqej ministri
i strehimit që jepte urdhra për pushimin
nga puna të gjithë atyre që flisnin kundër Maduros (a nuk po ndodh edhe tek ne
kështu, ku zyrat janë mbushur vetëm me përkrahës partish në pushtet dhe tarafe
familjare?! Asnjë mënyre tjetër punësimi në Shqipëri nuk ka ).
Manipulimi
i zgjedhjeve dhe fitorja e vjedhur, ndezi opozitën dhe zërat kundërshtarë që çuan
në konfrontime në Karakas. Mediat shtetërore japin lajme se 11 vetë janë vrarë,
në mes tyre 2 fëmijë, por sigurisht mediat janë interesuar që këto vrasje t’ia
ngarkojnë opozitës së pakënaqur. Tani qeveritarët janë hedhur në sulm me akuza
duke e konsideruar shefin e opozitës që kandidoi për president një vrasës e
kriminel. ( Me kete terminologji flitet edhe ne Tirane). Mesa duket Maduro i
Karakasit ka në plan t’i lajë hesapet me
kundërshtarët politikë duke i burgosur apo nxjerrë jashtë ligjit.
Në
Venezuelë në stilin chavezian është krijuar
një terminologji e re sa i përket borgjezisë, ajo tashmë quhet boliborgjezia,
sipas emrit të Bolivarit, të cilët janë të gjithë ata që rrokën të mirat e
pushtetit nën udhëheqjen e Hugo Chavez, pikërisht në kohën kur popullsia varfërohet
gjithnjë e më shumë ata kanë miliona dollarë, jahte, makina lluksoze të
shtrenjta dhe bëjnë turnera marramendëse nëpër botë. (A mos vallë tek ne ndodh
ndryshe?! A nuk është krijuar edhe këtu boliborgjezia
e re krejt e cungët dhe e cekët nga ana kulturor, nga ana etike, dhe as nuk
flitet për tiparet e bamirësisë, ndërkohë
që aristokracia e vjetër është shuar e shkatrruar.) Me të drejtë thuhet se liderët
gjykohen e vlerësohen më së shumti jo kur
vinë, apo nga ajo që bëjnë, por nga ajo që lënë pasi të kenë ikur. Tashmë
Venezuela ndodhet në prag të një lufte civile dhe nën hijen e grushteve të
shtetit dhe kjo tregon se kauza e chavizmit ka falimentuar.
A ka
nevoje të bëjmë një përqasje me atë çfarë po ndodh në Shqipëri në këtë mjedis
politik me re të zymta, të mbarsur me elektricitet, e të cilat nuk është e
pamundur të shkaktojnë rrufe e vetëtima. Vitin 1997 e dimë, por tashmë situatat
kanë ndryshuar. Nëse vota e lirë do të preket, pra do të vidhet - çfarë nuk është e pangjarë tek ne, të mos kemi pikë dyshimi se do të ndjekim shëmbullin
e Venezuelës në prag të luftës civile. Dihet se luftën e sjellin më së shumti
mendjet e marrosura e dihet se për mendje të marrosura ne jemi vendi ekzemplar
në Europë. Parë në ketë sens, shumë më mirë do të ishte që në vend të vëzhguesve, euro-amerikanët të na sillnin ushtarë paqëruajtës
për të ruajtur rendin por edhe evituar kolapsin e shtetit. Policia e Partisë
nuk është në gjendje të ruaj as asnjanësinë e vet as qetesine e qytetareve e jo
me revoltën e opozitarëve. Vijmë në këtë konkluzin sepse me ç’ kemi parë në njëzet e kusir vjet politikë shqiptare,
kurrkush nga kali me dëshirë nuk zbret
dhe frerin e kalit për të gjallë nuk e lëshon. Politikanët tanë janë krejt
ngjashëm me luftëtarin salaminas kundër Persëve, që pasi i prenë të gjithë
gjymtyrët u kap pas anijes persiane me dhëmbë. Po të paktën ai luftonte për
atdheun, ndërsa këta tonët na shfaqen të kapur pas karrigës së shtetit dhe luftojnë me
tërbim për mbushjen e xhepit.
Zot,
shpëtoje Shqipërinë dhe shqiptarët është thirrja e shumëkujt në këto ditë të
tensionuara! Mirëpo nga Zoti, siç e tha dhe Papa i ri Françesku i Parë, nuk
pritën të gjitha, diçka duhet të bëjmë edhe vetë. Vath në vesh këtë mesim të
madh. Ja pra që diçka qënka në dorën tonë.
Përndryshe u bëmë si Venezuelë e Karakas, - e që kurrë mos e thëntë Zoti,...një
Damask!
